Corre o ano do Señor de 1867, e nas oficinas da Administración de Facenda Pública da provincia de Ourense librábanse os testemuños que habían de abrirlle as portas do Real Senado a un home de abolengo: o excelentísimo señor don Jacobo Ozores y Mosquera, Marqués de Aranda e de Guimarey . Mentres os despachos da corte e as escribanías de Madrid bullían de actividade para certificar a súa inmaculada reputación, a lei esixía demostrar ante o poder lexislativo unha solvencia intachable, un patrimonio sólido anclado firmemente á terra e unha contribución constante ás arcas públicas. Nese mosaico de riquezas que se estendía desde as dehesas estremeñas de Badajoz ata a gran casa da rúa da Montera en Madrid, as terras galegas xogaban un papel fundamental. Así, entre legajos polvorientos e partidas de contribución territorial correspondientes aos exercicios de 1865 a 1867, os interventores estatais repasaron un a un os distritos baixo a súa xurisdición: Allariz, Canedo, Merca, Ourense... e, de m...